Cart

Back

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Οδοιπορικό στην Παλαιστίνη – Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Παλαιστίνη – Ισραήλ: μεσανατολικό- ένα ζήτημα που παραμένει άλυτο εδώ και 62 χρόνια και έχει προκαλέσει τόσο πόνο και θρήνο σε δύο λαούς. «…εμείς ως κίνηση τι θα μπορούσαμε να κάνουμε γι’ αυτό το ζήτημα», αναρωτιόμασταν μεταξύ μας σε συζητήσεις που είχαμε, «…για αυτή τη μεγάλη αδικία που συντελείται δεκαετίες τώρα»;. Τίποτα πιο δύσκολο και περίπλοκο από το να πάμε να πατήσουμε τα ιερά χώματα της Παλαιστίνης και να εκφράσουμε την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη σε ένα λαό περήφανο.

Το οδοιπορικό

Αρχές Οκτωβρίου του 2009 πέφτει η πρόταση στο τραπέζι: «Οδοιπορικό Αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη»! Αυτό ήταν. Μέσα σε λίγες ώρες επιβεβαιώθηκαν οι συμμετοχές 15 συνοδοιπόρων της κίνησή μας, οι οποίοι χωρίς δεύτερη σκέψη δήλωσαν τη μεγάλη επιθυμία να πραγματοποιηθεί η συγκεκριμένη δράση.

τις 26 Νοεμβρίου λοιπόν αναχωρήσαμε από την Αθήνα για το Τελ Αβίβ, με προορισμό τη Ραμάλα της Δυτικής Όχθης, αφού η ύπαρξη αεροδρομίου σε παλαιστινιακές πόλεις θεωρείται το λιγότερο παράλογη για κάποιους. Η άφιξη μας ήταν ήρεμη, χωρίς εμπόδια από τις ισραηλινές αρχές, κάτι που δεν περιμέναμε η αλήθεια είναι.

Το πρωί μόλις ξημέρωσε αρχίσαμε να αντικρίζουμε την εικόνα της Ραμάλα, η οποία είναι περιτριγυρισμένη από ένα τείχος ντροπής, όπως και όλες οι παλαιστινιακές πόλεις.

Είχαμε τις πρώτες συναντήσεις με ανθρώπους της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Παλαιστίνης, της οποίας ήμασταν επίσημοι προσκεκλημένοι και στη συνέχεια επισκεφτήκαμε προσφυγικούς καταυλισμούς της Δυτικής Όχθης. Προσφυγικοί καταυλισμοί θεωρούνται οι τόποι όπου εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι πρόσφυγες παλαιστινιακών εδαφών από την ίδρυση του Ισραήλ το 1948. Δηλαδή πρόκειται για ανθρώπους που έχασαν τα πάντα τότε: και το σπίτι τους αλλά και την ελευθερία της πατρίδας τους.

Η κατάσταση στους καταυλισμούς δύσκολη. Φτώχεια, ένδεια και παιδάκια στους δρόμους να τρέχουν σχεδόν αμέριμνα, αφού η σκληρότητα, η βία και η αδικία τους είναι γνώριμες καταστάσεις.

Είχαμε προμηθευτεί διάφορα σχολικά είδη για να τους τα προφέρουμε, αλλά μάλλον δε σκέφτηκε κανείς ότι τα δώρα μας θα ήταν πολύ μικρά μπροστά σε αυτά που μας χάρισαν εκείνα: ένα χαμόγελο αισιοδοξίας και ματιές ελπίδας και προσμονής για κάτι καλύτερο.

Μεγάλη στιγμή αποτέλεσε η κατάθεση στεφανιού, που έφερε την υπογραφή της κίνησής μας, στο μαυσωλείου του μεγάλου ηγέτη των Παλαιστινίων Γιάσερ Αραφάτ. Σεβασμός, δέος και ενός λεπτού σιγή για έναν άνθρωπο που προσπάθησε χρόνια για την ειρήνη και την απελευθέρωση της πατρίδας του. Ακολούθησαν συναντήσεις με εκπροσώπους της Παλαιστινιακής Κυβέρνησης.

Την επόμενη ημέρα ακολούθησε ο αγώνας μεταξύ της ομάδας μας και μικτής ομάδας παλαιμάχων ποδοσφαιριστών της Ραμάλας. Για την ιστορία ο αγώνας έληξε 3-1 και αποτέλεσε την πρώτη αλλά γλυκιά μας ήττα.

Στην ελληνοπαλαιστινιακή βραδιά που ακολούθησε ο συνοδοιπόρος μας Βασίλης Λέκκας τραγούδησε για την Παλαιστίνη και η ατμόσφαιρα ήταν ιδιαίτερα ζεστή και συγκινησιακή.

Την τελευταία μέρα παραμονής μας στα παλαιστινιακά εδάφη συμμετείχαμε σε μια ιδιαίτερα σημαντική κινητοποίηση διαμαρτυρίας, μια από τις πολλές που διεξάγονται διαρκώς στις παλαιστινιακές πόλεις και χωρία.

Φτάσαμε στο χωριό Bil’in, όπου κάθε Παρασκευή γίνονται ειρηνικές διαδηλώσεις των κατοίκων κατά των Ισραηλινών που βρίσκονται πίσω από το τείχος και τα συρματοπλέγματα, αποκλείοντας με αυτά ένα ολόκληρο χωριό. Η απάντηση στις φωνές των κατοίκων για ελευθερία και δικαιοσύνη ήταν τα ειρωνικά χαμόγελα των στρατιωτών, ενώ στις πέτρες αγανάκτησης που ρίπτονταν από Παλαιστινίους ήταν χημικά αέρια, που θα ζήλευε κάθε κατασταλτική δύναμη παγκοσμίως.

Ήταν εκείνες τις στιγμές που η Hasta La Victoria Siempre φώναζε “Free Palestine” και κατόπιν οι Παλαιστίνιοι με εξαιρετική προφορά, έχοντας ακούσει εμάς προηγουμένως, «Λευτεριά στην Παλαιστίνη»!

Το οδοιπορικό τελείωσε με την επίσκεψη καταυλισμού της Βηθλεέμ, των ιερών τόπων και με αποχαιρετιστήριο γεύμα που μας παρέθεσε η ελληνοπαλαιστινιακή κοινότητα της πόλης.

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Designed & Hosted by WebHostCo